[นี่พี่สี่เป็นอะไรเนี่ย?? เจอคนแปลกหน้าแล้วยังไม่กลัวอีกเหรอ? อาการขี้กลัวหายแล้ว?? ฉันยังไม่ได้เริ่มรักษาเลยนะ???]
ไป๋ชีชีนึกถึงคำกำชับของพี่โจวที่บอกไว้ก่อนพาพวกเธอมาร่วมรายการ ว่าให้ช่วยรักษาอาการขี้กลัวของพี่สี่เสียหน่อย จึงมองแผ่นหลังของพี่ชายอย่างฉงนใจ!
ไป๋ชีชีหันไปกล่าวขอบคุณผู้ใหญ่บ้านอย่างสุภาพ จากนั้นก็สะพายกระบุงที่ทีมงานเตรียมไว้ แล้วออกเดินขึ้นเขา!
คนที่ขึ้นเขามีไม่มาก นอกจากไป๋ชีชีกับพี่ชาย อาซู่และช่างภาพที่ตามถ่ายแล้ว ยังมีพี่ชายอีกคนที่แบกอุปกรณ์กับของปฐมพยาบาลมาด้วย เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน!
มีคนเพิ่มอีกคน ก็อุ่นใจขึ้นอีกหน่อย!
“อากาศแบบนี้คงหาพวกเห็ดลำบากนะ!”
อาซู่พาพวกเขาเดินมาพักใหญ่แล้ว แต่ยังไม่เห็นเห็ดสักดอก เขาจึงขมวดคิ้ว
ตอนเด็ก ๆ ถ้าพ่อแม่ออกทะเลแล้วไม่พาเขาไปด้วย เขาก็ชอบวิ่งขึ้นเขา เพราะอย่างนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับภูเขาลูกนี้ดี!
แต่ตอนนี้มีคนอื่นมาด้วย เขาไม่กล้าพาพวกเขาไปในที่ไม่คุ้นเคย ส่วนเส้นทางที่ไปได้ก็ไม่มีฝนตก จึงไม่มีทางเจอพวกเห็ดอะไรทำนองนั้นแน่!
“ไม่เป็นไรหรอกพี่อาซู่ เราลองหาอีกหน่อย เผื่อจะเจอก็ได้!”
ไป๋ชีชีเดินขึ้นเขามายี่สิบนาทีแล้ว แต่ยังพูดอย่างกระปรี้กระเปร่า ไม่เห็นคิดเลยว่าจะต้องกลับไปมือเปล่า!
เธอเงยหน้ามองทางข้างหน้า แล้วกวาดตามองรอบ ๆ พลางรู้สึกว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่างไป เธอขมวดคิ้วนึกอยู่พักใหญ่ ก่อนจะนึกออกว่า