จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเย็นชาไร้เยื่อใยของไป๋เวยเวยดังขึ้น
“ไป๋ฉี ดูเหมือนนายยังไม่ยอมเชื่อฟังสินะ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่อยากพูดให้มากความแล้ว จางเฉียง อดข้าวเขาอีกสองวัน รอให้คิดได้แล้วค่อยให้มาหาฉัน!”
จากนั้นก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงเดินจากไป ตามด้วยเสียงประตูปิด แล้วไป๋ฉีก็ตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง!
ไป๋ฉียื่นมือออกไป พยายามคว้าไป๋เวยเวยเอาไว้ แต่เพราะไม่ได้กินข้าวมาสามวัน แถมยังไม่ได้ดื่มน้ำ ตอนนี้แค่จะพูดยังลำบาก นับประสาอะไรกับการรั้งเธอไว้!
เขาได้แต่มองไป๋เวยเวยหายลับไปในแสงสว่าง ประกายในดวงตาก็ค่อย ๆ ดับลงทีละนิด!
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเวยเวยถึงเป็นแบบนี้ รู้แค่ว่าเวยเวยเหมือนไม่ต้องการพี่ชายคนนี้แล้ว!!
สองวันมานี้ไป๋หย่งฮุยก็เจอปัญหาเหมือนกัน โครงการทางใต้ของเมืองที่ถูกยกเลิกไปก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขาต้องรีบตัดขาดทุน!
แต่เบื้องบนไม่ได้ล้มเลิกโครงการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว จึงเลือกสถานที่ใหม่อีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ไม่ได้ระบุผู้รับงาน แต่เปิดประมูลแทน!
ใครให้ราคาสูงกว่าก็ได้ไป!
ไป๋หย่งฮุยกลับแพ้บริษัทที่ชื่อหลงเถิงกรุ๊ป ด้วยส่วนต่างแค่สองแสนหยวน!
หลงเถิงเพิ่งก้าวขึ้นมาติดอันดับเศรษฐีเมื่อปีที่แล้ว แต่กลับทำตัวกร่างสุด ๆ!
แค่ปีเดียว พวกเขาก็ทำบริษัทล้มละลายไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบแห่ง!
เพราะวิธีการของพวกเขาเลวร้ายมาก ขอแค่ต้องการอะไร ก็จะหาทางเอามาให้ได้!
สุดท้ายเจ้าของบริษัทเหล่านั้นต่างก็ฆ่าตัวตายตาม ๆ กัน เพราะทนแรงกดดันกับหนี้สินมหาศาลไม่ไหว!