“พี่สี่ น้องชีชี ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอพวกคุณที่นี่ บังเอิญจังเลยค่ะ!”
พอไป๋เวยเวยเห็นไป๋ชีชี ก็ทักทายอย่างกระตือรือร้นราวกับก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น!
“บังเอิญจริง ๆ นั่นแหละ!”
ไป๋ชีชีปรายตามองเธออย่างเรียบเฉย ก่อนหยิบมันฝรั่งทอดออกมากินทันที!
“อืม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!”
ไป๋จิ่นมองเธอ แล้วตอบเสียงเบาเช่นกัน!
แววตาของไป๋เวยเวยหม่นลง มือกำแน่นเล็กน้อย!
นังพวกนี้มันน่ารังเกียจทั้งนั้น!
คอมเมนต์บนหน้าจอ:
“ว้าว! พวกเขารู้จักกันด้วยเหรอ? ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนคุ้นเคยกัน! แต่ทำไมบรรยากาศระหว่างพวกเขาถึงดูแปลก ๆ ล่ะ?”
“ฮี่ ๆ ๆ ฉันก็ว่างั้นแหละ เหมือนจะมีเรื่องให้เผือกเลย!”
“น้องสาวของจิ่นหลี่ไม่มีมารยาทไปหน่อยหรือเปล่า? เขาทักแล้วแท้ ๆ แต่เธอไม่แสดงสีหน้าอะไร แถมยังกินของตัวเองหน้าตาเฉย?”
“เพิ่งรู้กันเหรอ? ฉันว่าเธอเหมือนเด็กโตไม่ยอมเป็นเลย เมื่อกี้ก่อนออกจากบ้าน จิ่นหลี่ก็ยังช่วยเก็บกระเป๋าให้เธออยู่เลยนะ!”
คำโจมตีไป๋ชีชีบนโลกออนไลน์เริ่มมีมากขึ้นเรื่อย ๆ!
พี่โจวที่เฝ้าดูถ่ายทอดสดอยู่เห็นคอมเมนต์แล้วกลุ้มจนผมหงอก เธอส่งไป๋ชีชีไปช่วยกู้ชื่อเสียงให้ไป๋จิ่นแท้ ๆ ทำไมเจ้าตัวกลับทำให้ตัวเองเสียชื่อซะได้ล่ะเนี่ย?!
ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าจะแก้สถานการณ์นี้ยังไงดี!!
ไป๋หย่งฮุยนั่งอยู่ในห้องทำงาน มองจอแท็บเล็ตที่มีคนด่าลูกสาวจนหน้าเขาคล้ำไปหมด!
“เลขาหวัง!”
“ท่านประธานไป๋ มีอะไรให้สั่งครับ?”
สองนาทีต่อมา เลขาหวังก็เดินเข้ามาถาม!