“ก็ได้ ท่านประธานสุดหล่ออยากมาลองใช้ชีวิตชนชั้นล่าง โดนแกล้งแล้วยังสนุกไม่เลิกเลยงั้นเหรอ?”
ไป๋ชีชีหมดคำจะพูด! สมกับเป็นพวกอ่อนปวกเปียกจริง ๆ คิดว่าความจริงคงไม่ได้มีแค่นี้สินะ?
แต่ในเมื่อเขาไม่พูด เธอก็ไม่ถามแล้วกัน!
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของไป๋จิ่นก็ดังขึ้น! เขากดรับสาย
“ฮัลโหล? พี่โจว!”
“อืม! ได้เลย! รู้แล้ว!”
จู่ ๆ ไป๋จิ่นก็เหลือบมองไป๋ชีชี ลังเลอยู่สองสามวินาที ก่อนจะรีบพูดแทรกเสียงจากปลายสายขึ้นมา
“พี่โจว ผมมีคนที่อยากพาไปด้วย พาเธอไปด้วยได้ไหมครับ?”
“อืม! ได้เลย! รู้แล้วครับ!”
หลังวางสาย ไป๋จิ่นก็แอบมองไป๋ชีชีอย่างระมัดระวัง ท่าทางเริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา!
เขาทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด ต่อให้ตาบอดก็ยังดูออก ไป๋ชีชีถูนิ้วไปมา มือเริ่มคันยุบยิบ เหมือนไม่ได้อัดใครมาพักใหญ่แล้ว!!
“มีอะไรก็รีบพูดมา! เป็นผู้ชายอย่ามัวอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ สิ!!”
ไป๋ชีชีขมวดคิ้วเล็กน้อย เริ่มหมดความอดทนแล้ว! ถ้าไม่เห็นว่าเขาเป็นพี่ชายคนที่สี่ แถมหลังกลับมาก็ทำดีกับเธอไม่น้อย เธอคงลุกหนีไปตั้งนานแล้ว!!
“คือว่า… พี่โจวบอกว่ารับงานวาไรตี้ให้พี่รายการหนึ่ง เป็นรายการท่องเที่ยวเชิงเกษตรสำหรับครอบครัว ให้พาพี่น้องในครอบครัวไปด้วยคนหนึ่ง พี่…อยากพาเธอไป ได้ไหม?”
ไป๋จิ่นเหมือนรวบรวมความกล้าอยู่พักใหญ่ กว่าจะพูดกับไป๋ชีชีได้!
พูดจบก็ทำท่าทางเหมือนสาวน้อยขี้อาย แอบสังเกตสีหน้าของไป๋ชีชีอย่างระวัง กลัวว่าเธอจะปฏิเสธทันที!
“รายการวาไรตี้เหรอ! ไกลไหม? ถ้าไม่ไกล ฉันไปเป็นเพื่อนพี่ได้! ตอนนี้ฉันอยู่ ม.6 ถ้ากระทบกับการสอบจนคุณตาเก่าหักเงินฉัน ฉันจะตามล่าพี่ไปสุดขอบฟ้าเลย!!”