“เปล่า... ที่ชีชีกลับมาอย่างปลอดภัย พี่ก็ดีใจอยู่แล้ว แค่กลัวว่าจะไปรบกวนพวกคุณน่ะ ยังไงหนูก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อกับแม่ พูดมากไปก็กลัวพวกคุณจะรำคาญ!”
ไป๋เวยเวยเห็นไป๋ชีชีหันมามองกะทันหัน สีหน้าซีดเซียวก็พลันหายไป เธอเม้มปากแล้วพูดอย่างน้อยใจ!
คนตระกูลไป๋: ...?
ตอนนี้คนตระกูลไป๋มีภูมิคุ้มกันต่อคำพูดสำออยของไป๋เวยเวยแล้ว เมื่อก่อนทุกครั้งที่เธอพูดแบบนี้ พวกเขาจะพากันสงสาร!
คิดว่าเธอถูกเอาเปรียบ แล้วอยากดีกับเธอให้มากขึ้น แต่ตอนนี้... พวกเขานี่มันไอ้โง่ชัด ๆ!!
ทุกคนชินกับคำพูดจริตจะก้านของเธอแล้ว เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาฉีกหน้ากัน ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างอยู่กันอย่างสงบไปก่อน!
ถึงจะชินแล้วก็เถอะ แต่พอได้ยินคำพูดพวกนี้ ทุกคนก็ยังพูดไม่ออกอยู่ดี!
นี่ใช่แบบที่ชีชีเรียกว่าชาเขียวหรือเปล่า? แถมยังเป็นชาเขียวพิษร้ายแรงอีกต่างหาก?
ไป๋เวยเวยเห็นว่าพอพูดจบ คนตระกูลไป๋ก็ไม่แม้แต่จะมองเธอ ต่างคนต่างจิบชา มองโน่นมองนี่ แต่ไม่มองเธอเลย!
เธอกำชายเสื้อแน่น ขอบตาก็แดงขึ้นมาทันที!!
“พ่อ แม่ พี่รอง ที่แท้พวกพ่อไม่รักหนูแล้วจริง ๆ เหรอ? พอน้องชีชีกลับมา พวกพ่อก็ไม่เอาหนูแล้วเหรอ? ถ้าอย่างนั้นหนูจะอยู่ต่อไปทำไม? หนูจะไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ แล้วจะไม่มาให้พวกพ่อเห็นหน้าอีก!”
ไป๋เวยเวยลุกพรวดขึ้น ยืนมองทุกคนด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำ เอ่ยทั้งน้ำตาและความน้อยใจ!
เมื่อก่อนแค่เธอแสดงความน้อยใจ คนตระกูลไป๋ก็ยอมตามใจเธอทุกอย่าง ต่อให้ช่วงนี้พวกเขาจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่เธอเชื่อว่าความผูกพันกว่าสิบปีไม่มีทางถูกไป๋ชีชีทำลายได้ง่าย ๆ!