“ถ้าฉันหาจุดผิดไม่เจอ เงินทุนวิจัยของสถาบันพวกคุณทั้งปีนี้ฉันออกให้เอง! แต่ถ้าฉันบอกได้ว่าผิดตรงไหน พวกคุณทุกคนต้องเรียกฉันว่าอาจารย์!”
ไป๋ชีชีกอดอก พูดอย่างใจเย็น!
เงินน่ะหรือ? ตอนนี้เธอมีเหลือเฟือ แค่เหมืองทองที่เพิ่งเจอวันนี้ก็ใช้ไปได้อีกหลายชาติแล้ว เอาเงินมาสนับสนุนสถาบันวิจัยนิดหน่อยก็แค่เศษเงิน!
เก็บตัวมานานขนาดนี้ วันนี้ยังไงก็ต้องขออวดสักหน่อย ฮิ ๆ ๆ!
“เธอเนี่ยนะ? เด็กสาวตัวแค่นี้ กล้าพูดจาใหญ่โต คิดจะสนับสนุนสถาบันวิจัยของพวกเรา แถมตั้งหนึ่งปีด้วย? รู้ไหมว่าโครงการวิจัยหนึ่งโครงการต้องใช้เงินทุนเท่าไร? เธอมีเงินมากขนาดนั้นหรือไง?”
คราวนี้แม้แต่ผู้อาวุโสหลิวก็คิดว่าเด็กสาวคนนี้พูดเล่น โครงการวิจัยหนึ่งโครงการก็ต้องใช้เงินหลายล้านเป็นอย่างต่ำแล้ว ถ้าเป็นโครงการใหญ่ ๆ อย่างเรือบรรทุกเครื่องบินหรือเทคโนโลยีขั้นสูง ต้องทุ่มเงินหลายสิบล้านหรือหลายพันล้านเข้าไปเลยด้วยซ้ำ!
ช่วงนี้สถาบันวิจัยเมืองหูของพวกเขากำลังมีโครงการวิจัยหุ่นยนต์อัจฉริยะโดยเฉพาะ เตรียมนำไปใช้ในแนวหน้า
กำหนดการคือเดือนหน้า ถึงตอนนั้นจะมีนักวิจัยจากเมืองหลวงมาหลายคน ได้ยินว่ายังมีอัจฉริยะคนหนึ่ง เป็นศิษย์คนสุดท้ายของผู้อาวุโสหลงแห่งเมืองหลวงด้วย สถาบันวิจัยหลายแห่งแย่งตัวกันใหญ่!
ถ้าเด็กสาวคนนี้พูดจริงว่าจะให้ทุน เธอต้องจ่ายเท่าไรกันนะ?
เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวพูดโม้กันโดยไม่คิดหน้าคิดหลังเลยหรือไง?
“พวกคุณอาจยังไม่รู้จักฉัน งั้นขอแนะนำตัวหน่อยนะ ฉันแซ่ไป๋ ชื่อไป๋ชีชี เป็นคุณหนูตระกูลไป๋แห่งเมืองไป๋อวิ๋น แม่ของฉันเป็นประมุขตระกูลหลินแห่งเมืองหู พวกคุณคิดว่าฉันมีทุนพอไหมล่ะ?”