“กินก๋วยเตี๋ยวหอยขมไปตั้งชามเบ้อเริ่ม ยังหิวอีกเหรอเนี่ย?!”
หลิ่วเหยียนถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ของพวกนั้นย่อยเร็วจะตาย แป๊บเดียวก็หมดแล้ว!”
ไป๋ชีชีเบ้ปาก เริ่มบ่นเรื่องความเร็วในการย่อยเส้นหมี่
หลิ่วเหยียนถึงกับพูดไม่ออก!
ถ้าจำไม่ผิด เมื่อกี้ยัยนี่ใส่ตีนไก่เพิ่มไปสองชิ้น ไข่ทอดสามฟอง ไข่พะโล้อีกสามฟอง ปูอัดสองแท่ง แถมยังกินมันฝรั่งคลุกเย็นไปอีกจานไม่ใช่เหรอ?
นี่ก็ย่อยหมดแล้วเนี่ยนะ?
ท้องเป็นหลุมดำหรือไง กินเก่งขนาดนี้?
มิน่าล่ะ ไป๋ชีชีถึงบ่นว่าหิวอยู่บ่อย ๆ ที่แท้ก็กินเก่งขนาดนี้นี่เอง!
เผิงหย่าลี่เองก็อมยิ้ม
สมกับเป็นไป๋ชีชีจริง ๆ ของกินกับหนุ่มหล่อสำคัญที่สุด!
บรรยากาศตึงเครียดจากการถูกลักพาตัวหายวับไปทันที!
เผิงหย่าลี่อยู่ห้องเดียวกับไป๋ชีชี เลยได้ใช้เวลาด้วยกันนานกว่า ความคิดอ่านจึงเริ่มตามไป๋ชีชีทันบ้างแล้ว!
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“ถ้าพวกนั้นไม่มาล่ะ เราคงต้องหิวอยู่ที่นี่ทั้งคืนแน่ ๆ ไป๋ชีชี เราหาทางหนีกันเถอะ? พอออกไปได้แล้ว อยากกินอะไรก็ได้ทั้งนั้น ฉันเลี้ยงเอง!”
“ฉันก็เลี้ยง เลี้ยงกุ้งมังกรเลย!”
หลิ่วเหยียนรีบรับลูก ต่อบทเผิงหย่าลี่ทันที
“ได้สิ! พวกเธอพูดเองนะ ถ้าเบี้ยว ฉันจะไปฟ้องครู คนหนึ่งแอบอ่านนิยายรักวาบหวิว อีกคนแอบอ่านหนังสือมหาวิทยาลัยในห้องเรียน!”
พอได้ยินว่าจะมีคนเลี้ยง ไป๋ชีชีก็เลิกบ่นหิวทันที กลัวพวกเธอกลับคำ จึงเปิดปากขู่ด้วยความลับของทั้งคู่เสียเลย!