หลังจากไป๋ชีชีตะโกนลั่นเมื่อครู่ ทุกคนก็เกิดความกลัวรอบตัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พอเห็นสภาพของไป๋เวยเวย ปฏิกิริยาแรกจึงเหมือนกับไป๋ชีชีเป๊ะ!
แม้แต่ไป๋ฉีที่อยู่ข้างไป๋เวยเวยก็ไม่เว้น!
ปัญหาคือเขากลัวผีอยู่แล้วน่ะสิ!!
“แม่เจ้าโว้ย! ผีหลอก!!”
ไป๋ฉีร้องพลางผลักไป๋เวยเวยออกไปสุดแรง ร่างของเธอลอยละลิ่วไปทั้งตัว ส่วนเขาก็วิ่งตึกตักไปหลบอยู่ข้างพี่รอง ตัวสั่นงันงก!
“อ๊าก!!”
ไป๋เวยเวยถูกผลักจนร่างกระแทกโซฟาด้านหลัง ท้ายทอยฟาดเข้ากับที่วางแขน เพราะแรงกระแทกหนักเกินไป เธอจึงหมดสติไป!!
สถานการณ์ชวนกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันควัน!
เพราะทุกคนเพิ่งนึกได้ว่าคนคนนั้นไม่ใช่ผี แต่เป็นไป๋เวยเวย!
“เอ่อ! ฉันง่วงแล้ว ไปนอนก่อนนะ!”
ไป๋ชีชีได้สติกลับมา ก็เดินกลับห้องอย่างกระอักกระอ่วนใจ!
“อืม! ห้องผมอยู่ไหนครับ? แผลเริ่มเจ็บแล้ว ผมขอไปพักเหมือนกัน!!”
ฟู่เยี่ยนโจวเห็นไป๋ชีชีขึ้นชั้นบนไปแล้ว เขาก็รีบเดินตามออกไปทันที!
“พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน มื้อเย็นไม่กินแล้วนะ!”
ไป๋เซิ่งก็เดินออกไปเช่นกัน!!
“เอ่อ พี่รอง คืนนี้ผมนอนกับพี่นะ ผมกลัวผี!!”
พอไป๋ฉีเห็นเครื่องรางคุ้มภัยอย่างพี่รองหายไปแล้ว ก็ไม่สนใจน้องสาวเวยเวยอะไรอีก วิ่งตึกตักตามไปติด ๆ!
ไป๋หย่งฮุยมองพวกลูก ๆ ที่ทิ้งภาระไว้ให้คนอื่น แล้วหันไปมองไป๋เวยเวยที่นอนหมดสติอยู่บนโซฟา พลางนวดขมับ ก่อนจะเพิ่งตระหนักได้ว่ามีลูกเยอะก็ไม่ดีเหมือนกัน วุ่นวายเกินไปแล้ว!!