“งั้นตอนนี้ฉันจะแจ้งความนะ แถวสระนี้ซ่อนโบราณวัตถุไว้ไม่น้อย บางชิ้นถูกคนขโมยมาจากสุสานโบราณ บางชิ้นเป็นของเก่าของประเทศเรา ถูกพวกคนร้ายปล้นไปเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่เพราะขนออกนอกประเทศไม่ได้ เลยต้องเอามาซ่อนไว้”
“ของพวกนั้นซ่อนอยู่แถวนี้นี่แหละ ถ้าคุณหาเจอ ก็เอาไปส่งมอบให้รัฐ เท่ากับช่วยประเทศตามหาโบราณวัตถุ รับรองว่าข้างบนต้องนับเป็นผลงานชิ้นใหญ่ของคุณแน่!”
ไป๋ชีชีพูดจบก็ยิ้มหน้าบาน สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า ฉันอุตส่าห์เอาผลงานมาประเคนให้ ยังไม่รีบขอบคุณอีกเหรอ!
แต่ฟู่เยี่ยนโจวกลับใจเย็นไม่ลง แถวนี้มีแต่โบราณวัตถุซ่อนอยู่จริง ๆ เหรอ?
นี่มันเรื่องใหญ่แล้วสิ!
“ที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?”
ฟู่เยี่ยนโจวเชื่อที่ไป๋ชีชีพูดก็จริง แต่ก็ยังไม่วางใจ จึงถามย้ำอีกครั้ง
“จริงสิ!”
ไป๋ชีชีพยักหน้า
[ถ้าวันนี้ตาแก่ไป๋ไม่พูดถึงโครงการทางใต้ของเมือง ฉันก็คงนึกไม่ถึงโบราณวัตถุพวกนี้ ของพวกนี้จะถูกค้นพบตอนโครงการพัฒนามีปัญหาในอีกสามเดือนข้างหน้า ตอนนั้นยังเป็นข่าวด้วย!]
[เพราะเจอโบราณวัตถุช้าเกินไป คนที่ซ่อนของพวกนี้เลยขนย้ายหนีไปก่อน ประเทศเราได้ของกลับมาแค่ไม่กี่ชิ้น แถมยังไม่มีราคาอีกด้วย ตระกูลไป๋เสียเงินไปตั้งเยอะเพราะเรื่องนี้ แถมยังทำให้เบื้องบนไม่พอใจอีกต่างหาก!]
[หลังจากนั้นโครงการหลายอย่างก็ไม่ราบรื่นเลย!]
“โอเค ผมเข้าใจแล้ว แต่เรื่องนี้มีแค่เราสองคนคงไม่ไหว เดี๋ยวผมโทรเรียกคนมาก่อน คุณอยู่ตรงนี้ อย่าขยับไปไหน เข้าใจไหม?”