สุดท้ายเธอก็เงยหน้ามองเผิงหย่าลี่
“เธอไปก่อน ฉันจะอยู่กับชีชี อยู่คนเดียวฉันไม่วางใจ”
เผิงหย่าลี่มองทั้งสองคน ก่อนจะกัดฟันตอบ
“ได้! รอฉันนะ!”
พูดจบก็ข่มใจ กระโดดออกไปข้างนอกทันที!
“ซี๊ด! เจ็บชะมัด!”
หน้าต่างโกดังนี้สูงจากพื้นราว 2 เมตร เผิงหย่าลี่กระโดดลงไปเพราะใจร้อนเกินไป ไม่ได้คำนวณแรงส่งกับแรงที่ลงเท้า จึงข้อเท้าแพลง ความเจ็บทำให้เธอสูดปากเฮือกใหญ่!
แต่เธอไม่กล้าหยุด ยังต้องไปตามคนมาช่วย จึงได้แต่ฝืนทนความเจ็บ ไม่กล้าส่งเสียง แล้วลุกขึ้นเดินกะเผลกออกไป
ไป๋ชีชีได้ยินว่าข้างนอกเงียบแล้ว ก็รู้ว่าเผิงหย่าลี่ไปแล้ว จึงวางใจ
เธอหันไปมองหลิ่วเหยียนที่ยังไม่ยอมไปอย่างจนใจ
“แกอยู่ต่อไม่เสียใจเหรอ? ถ้าเกิดบาดเจ็บหรือเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ แกก็ต้องไปเฝ้ายมบาลเป็นเพื่อนฉันนะ!”
“จะกลัวอะไรล่ะ? ยังไงตั้งแต่เด็กฉันก็ไม่มีใครรัก พ่อเจ้าชู้ของฉันก็ให้แค่เงินทุกเดือน ส่วนแม่ก็เอาแต่แย่งความรัก ไม่เคยสนว่าฉันจะเป็นจะตาย!”
“ต่อให้ฉันตาย พวกเขาก็คงไม่สนหรอก วางใจเถอะ! อีกอย่างฉันพอมีฝีมือป้องกันตัวอยู่บ้าง ไม่น่ามีปัญหา”
หลิ่วเหยียนพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน แต่กลับทำให้ไป๋ชีชีเงียบไป!
เจ้าของร่างเดิมเมื่อก่อนก็ไม่ต่างกัน ไม่เคยมีใครรักเลยสักคน!
“ได้! งั้นเราก็ไปด้วยกัน ฉันสงสัยว่าการลักพาตัวครั้งนี้คงเล็งฉันอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ใครเป็นคนลงมือ ฉันไม่แน่ใจ เลยต้องไปสืบดูให้รู้แน่ก่อน จะแก้แค้นก็ต้องหาตัวคนให้ถูกไม่ใช่เหรอ?”