ผู้เชี่ยวชาญกับนักศึกษาหัวกะทิในสถาบันวิจัยมีตั้งมากมาย ยังทำกันไม่ได้ แต่กลับจะมาเชิญนักศึกษาคนหนึ่งไปช่วยเนี่ยนะ??
เธอ...พูดไม่ออกเลย!!
“จริงเหรอ??”
ไป๋ชีชีโผล่หน้าออกมา จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกายแล้วถามอย่างสงสัย!
“พวกคุณมาหาฉันเหรอ? จะมาให้เงินรางวัลฉันใช่ไหม?”
หลินฟาง: …!
เธอมองแววตาคาดหวังของไป๋ชีชีแล้วรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ
จะให้เธอบอกว่าไม่ใช่ได้ยังไง? แต่ถ้าพูดออกไป เธอกลัวว่ายัยหนูนี่จะไม่ยอมไปจริง ๆ!
“เอ่อ... ต้องรอให้หัวหน้าแจ้งก่อนนะ วางใจเถอะ ส่วนที่ควรได้ ไม่ขาดแน่นอน!”
หลินฟางทำได้แค่พูดแบบนี้ เรื่องเงินรางวัลที่ส่งมอบไปแล้วจะประกาศจ่ายยังไง เธอเป็นแค่นักวิจัยก็ไม่รู้เหมือนกันนี่นา? แถมถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันระหว่างทาง แล้วหัวหน้าไม่ให้ขึ้นมา เธอจะควักเงินตัวเองจ่ายแทนหรือไง?
ไป๋ชีชีกะพริบตาปริบ ๆ:
[คำพูดแบบนี้ฟังดูอ้อมค้อมชะมัด หมายความว่าเงินรางวัลอาจจะอดได้สินะ? แบบนั้นจะได้ยังไง? ไม่มีเงิน ฉันไม่ไปหรอก! อยู่เฝ้าก้อนทองของฉันยังสบายใจกว่าอีก]
“ในเมื่อเงินรางวัลยังไม่เรียบร้อย งั้นฉันไม่ไปแล้วนะ เมื่อวานของรางวัลที่งมขึ้นมาจากทะเลก็ยังไม่ได้ วันนี้ยังจะมาใช้งานฉันอีก? พวกคุณติดหนี้ฉันมากขึ้นทุกที หน่วยงานทางการยังค้างเงินรางวัลประชาชนด้วยเหรอ???”
ไป๋ชีชีคิดว่าทริปนี้ยังไงก็ไม่ได้อะไร เลยไม่อยากขยับตัวสักนิด!
พูดจบ ไป๋ชีชีก็ไม่สนใจสองคนนั้นอีก ก้มลงนั่งยอง ๆ นับสมบัติที่เก็บได้เมื่อครู่ต่อ