หลิวเหล่าตบไหล่เฉียนเหล่าเบา ๆ
“คุณไปไหม?”
เฉียนเหล่ากลับไม่อยากขยับ บ้านเขาก็มีหลานสาวเหมือนกัน แต่หลานสาวที่ร้องไห้เสียงดังแถมยังน่าสงสารขนาดนี้ เขาไม่เคยเจอมาก่อน!
หลานสาวของเขาเป็นเด็กว่าง่ายจะตาย! จะร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้อยู่ข้างนอกได้ยังไง? ถ้าทำเสียงแบบนี้ล่ะก็ ฝ่ามือคงฟาดลงไปตั้งนานแล้ว!!
แล้วจะให้เขาเกลี้ยกล่อมเด็กสาวแปลกหน้าคนนี้ยังไง? จะตีก็ไม่ได้ จะด่าก็ไม่ได้!
เขาทำไม่เป็น!!!
หลิวเหล่าที่อยู่ข้าง ๆ เองก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน เขาเกลี้ยกล่อมเด็กสาวไม่เป็น!
ที่บ้านมีแต่แม่เสือ! มีแต่เขาที่โดนซ้อม จากนั้นก็ลูกชายสองคน แล้วก็หลานชายอีกสามคน ไม่มีลูกสาวสักคน!
ส่วนลูกสะใภ้ก็ไม่ใช่หน้าที่ของพ่อสามีอย่างเขาต้องไปโอ๋นี่นา!!
จนปัญญาแล้ว ทั้งสองจึงหันไปมองหวังเหล่าที่นั่งอ่านข้อมูลอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่สนใจความวุ่นวายรอบตัว แล้วพากันชกเขาเบา ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบว่า
“หวังเหล่า ไม่งั้น...คุณไปช่วยปลอบเธอหน่อยไหม?”
หวังเหล่าเงยหน้ามองไป๋ชีชีที่กำลังสะอึกสะอื้นแวบหนึ่ง แล้วก็เบือนสายตากลับ พูดเสียงเรียบว่า
“ใครพามา คนนั้นก็ปลอบเอง!”
พูดจบก็กลับไปก้มหน้าศึกษาข้อมูลต่อ!
ตอนนี้ไม่มีใครหรืออะไรจะสำคัญไปกว่าข้อมูลในมือเขาแล้ว!
เฉียนเหล่ากับหลิวเหล่าแอบด่าว่าไอ้พวกบ้างานในใจ
ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ เด็กคนนี้เป็นคนที่เหล่าเจิ้งหาเข้ามา แต่ตอนนี้เหล่าเจิ้งกำลังทำวิจัยอยู่ข้างใน คงออกมาเร็ว ๆ นี้ไม่ได้!
พวกเขาจะปล่อยให้เด็กสาวคนนี้อยู่ที่นี่จริง ๆ ก็ไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอยังเด็กและไม่รู้อะไรเลย ต่อให้พอรู้อยู่บ้าง แต่งานวิจัยที่กำลังทำกันอยู่ข้างในตอนนี้อาจเกี่ยวข้องกับไวรัส เป็นชนิดที่ติดต่อกันได้ด้วย!