“แปลกนะ! เมื่อก่อนก็ไม่เห็นประมุขกลับไปหาลูกสาวนานขนาดนี้เลย จู่ ๆ คราวนี้กลับมา หรือจะเป็นเพราะลูกสาวคนนั้นอีกแล้ว? ลูกสาวของประมุขเหมือนจะชื่อไป๋เวยเวยใช่ไหม? พวกเราก็เคยเจอ ไม่เห็นมีอะไรพิเศษเลยนี่?”
ผู้ดูแลอีกคนส่ายหน้า ถามอย่างไม่แน่ใจนัก
เมื่อก่อนเขาเคยเจอลูกสาวของประมุขครั้งหนึ่ง ตอนมารายงานงาน ดูแล้วก็น่ารักเรียบร้อยดี แต่เขากลับรู้สึกแปลก ๆ อยู่เสมอ!
“พวกคุณคงไม่รู้สินะ ลูกสาวแท้ ๆ ของประมุขหายตัวไปตั้งสิบกว่าปี เรื่องนี้พวกเราก็รู้กันหมดใช่ไหม? เพิ่งตามหาลูกสาวแท้ ๆ กลับมาเจอได้ปีนี้เอง!”
“คราวก่อนประมุขโหมจัดการงานรวดเดียว ก็เพื่อจะได้กลับเมืองไป๋อวิ๋นไปเจอลูกสาวแท้ ๆ ให้เร็วที่สุด ถึงขั้นไม่กำหนดวันกลับเลยด้วย เห็นชัด ๆ ว่ากลับไปอยู่เป็นเพื่อนลูกสาว ไม่คิดจะกลับมาแล้ว!”
“แต่ไม่รู้คราวนี้จู่ ๆ กลับมาทำไม? หรือว่าลูกสาวแท้ ๆ จะเป็นอะไรไป?”
ผู้ดูแลคนหนึ่งโบกมือ ก่อนกระซิบเล่าข่าววงในที่ตัวเองได้ยินมา เขามีแหล่งข่าวชั้นดีเชียวนะ! ฮี่ ๆ ๆ!
“จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็เข้าใจแล้ว ตอนประมุขกลับไปคราวก่อน ฉันยังนึกว่าประมุขจะเลือกผู้สืบทอดคนใหม่เสียอีก ที่แท้ก็เพื่อไปหาลูกสาวนี่เอง แล้วลูกสาวบุญธรรมคนนั้นล่ะ? คราวนี้มาด้วยหรือเปล่า?”
ผู้ดูแลคนหนึ่งพยักหน้า ลูบคางพลางถามอย่างครุ่นคิด
ถ้ามีลูกแท้ ๆ แล้วทิ้งลูกบุญธรรม ประมุขก็ใจร้ายเกินไปแล้วไหม?
“พอเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราควรไปยุ่ง ระวังประมุขได้ยินเข้า แล้วจับผิดพวกคุณอีก พวกเขาออกมาแล้ว ถึงตาพวกเราเข้าไป!”