“ฉันไม่ได้โกรธ แค่หิวแล้ว!!”
ไป๋ชีชีส่ายหน้า ลูบท้องพลางทำหน้ามุ่ย เธอหิวจริง ๆ นะ! ใช้สมองมาตลอดทั้งเช้า ใครจะไม่หิวล่ะ?
“งั้นก็กินเลย ๆ อย่าปล่อยให้ชีชีของย่าหิวสิ! มา ย่าให้ป้าจางทำของโปรดของหนูไว้โดยเฉพาะ รีบนั่งเร็ว!”
ฟู่ชิงชิงยิ้มพลางจูงไป๋ชีชีให้นั่งลง เดิมทีลูกชายอยากสั่งอาหารจากข้างนอกมาให้ แต่พอนึกได้ว่าชีชีต้องสอบ เลยคิดว่ากินอาหารข้างนอกคงไม่ดี เกิดท้องเสียขึ้นมาจะกระทบกับการสอบ!
สุดท้ายจึงตัดสินใจให้คนที่บ้านทำให้ แม้จะยุ่งยากหน่อย แต่อย่างน้อยก็สะอาดถูกสุขอนามัย!!
ไป๋ชีชีกินจนอิ่มหนำสำราญ จากนั้นก็ออกเดินทางไปสนามสอบอีกครั้ง!
การสอบครั้งนี้กินเวลาถึงสามวัน!
บ่ายสามวันต่อมา ในที่สุดไป๋ชีชีก็เดินออกจากประตูโรงเรียนด้วยตัวเบาหวิว!
หลังบอกลาหลิ่วเหยียนกับเผิงหย่าลี่แล้ว เธอก็นั่งรถของตระกูลไป๋กลับบ้าน!
ตลอดสามวันนี้ มีแค่วันแรกที่คนตระกูลไป๋ยกโขยงกันไปเฝ้าหน้าโรงเรียน หลังจากนั้นไป๋ชีชีก็ไม่ยอมให้มาอีก!
ผู้เฒ่าทั้งสองอายุมากแล้ว จะทนตากแดดอยู่หน้าโรงเรียนสามวันไหวได้ยังไง?
อีกอย่าง พวกพี่ชายก็มีงานทำ ส่วนคุณปู่ไป๋กับคุณแม่คนสวยก็มีงานบริษัท ถ้าเธอคนเดียวทำให้ทั้งบ้านต้องเสียเวลา เธอก็เกรงใจแย่!
สุดท้ายคนตระกูลไป๋กลัวชีชีจะโกรธจนกระทบการสอบ จึงไม่ยืนกรานอีก แต่ก็ยังผลัดกันไปรับไปส่งตามปกติ!
หลังสอบเสร็จ ไป๋ชีชีก็ได้ใช้ชีวิตแบบนอนแผ่เต็มที่เสียที ทุกวันตื่นเองตามธรรมชาติ พอลุกจากเตียงก็ตรงไปกินมื้อกลางวัน จากนั้นก็นอนแผ่ต่อทั้งบ่าย!