ในโรงแรมห้าดาวข้างบาร์ ไป๋เวยเวยสวมชุดนอนผ้าไหมสีขาว ถือแก้วไวน์แดงพิงโซฟา ฟังจางเฉียงรายงาน
“คุณหนู คนนั้นฟื้นแล้วครับ!”
“ฟื้นแล้วเหรอ? หึ! ขังไว้สักสองสามวันก่อน เขายังมีประโยชน์กับฉันอยู่!”
ไป๋เวยเวยหัวเราะเยาะ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น
คนตระกูลไป๋ทุกคน ความอัปยศในวันนั้นเธอจะเอาคืนทีละคน!
ตอนแรกยังคิดว่าจะไว้ชีวิตพวกมันไปก่อน แต่ตอนนี้ดูแล้วไม่มีความจำเป็นแล้ว!
“ครับ!”
จางเฉียงพยักหน้า
“พ่อทูนหัวไปต่างประเทศอีกแล้ว เรื่องที่พ่อทูนหัวสั่งไว้ เราต้องเร่งมือกันหน่อย ฉินเซินถูกจับแล้ว ตอนนี้คนใต้บังคับบัญชาฉันเหลือแค่นายกับหลินหู่ เรื่องที่อยู่ในมือฉินเซินนายรับช่วงต่อทั้งหมด อย่าทำพลาดอีกล่ะ”
ไป๋เวยเวยเตือนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ไป๋เวยเวยตรงหน้าแทบจะเป็นคนละคนกับไป๋เวยเวยที่เคยอยู่ตระกูลไป๋ แต่จางเฉียงกลับสงบนิ่ง คนของเย่หมิงไม่มีใครเป็นพวกไร้ความสามารถ!
ยิ่งเป็นคุณหนูไป๋เวยเวยด้วยแล้ว!
“อีกอย่าง ไปติดต่อเจ้าของบริษัทเถิง บอกว่าความร่วมมือของเราเริ่มได้แล้ว!”
ไป๋เวยเวยยกแก้วไวน์ขึ้น วางไว้ริมฝีปากแดงระเรื่อแล้วจิบช้า ๆ ก่อนสั่งจางเฉียง
“ครับ!”
หลังจางเฉียงออกไป ไป๋เวยเวยยกมุมปากขึ้น แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“ตระกูลไป๋ ไป๋ชีชี พวกแกคอยดูเถอะ!”
……
ไป๋ฉีออกจากบ้านไปสามวันแล้วยังไม่กลับมา ไป๋ชีชีไม่ร้อนใจ แต่ไป๋หย่งฮุยเริ่มร้อนใจแล้ว!
นี่ก็สามวันแล้วนะ ไอ้เด็กนั่นไม่กลับมาจริง ๆ เหรอ?
“ชีชี หนูพอจะหาพี่สามเจอไหม? ถึงหมอนั่นจะดูน่าต่อยไปหน่อย แต่ยังไงก็เป็นคนตระกูลไป๋ พ่อจะปล่อยให้เขาตายอยู่ข้างนอกก็ไม่ได้หรอกนะ?”