“ไป๋ชีชี เธอหมายความว่ายังไง? แน่จริงก็ออกมาสิ! อย่าหดหัวอยู่ข้างในเป็นเต่าขี้ขลาดนะ ไป๋ชีชี!!!”
เสียงตะโกนเรียกของไป๋เวยเวยดังลั่นอยู่หน้าประตู ด่าทอเสียจนยิ่งฟังยิ่งหยาบคาย ท่าทางไม่เหลือภาพลักษณ์อะไรแล้วสักนิด
แม้แต่ไป๋จิ่นที่กำลังยุ่งทำอาหารอยู่ในบ้านก็ยังได้ยิน!
เขามองไปทางประตู แล้วหันมามองไป๋ชีชีที่นั่งอยู่บนโซฟา กลัวว่าไป๋เวยเวยจะทำให้ชีชีอารมณ์เสีย จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า
“ชีชี เธอมาทำอะไร? ให้พี่สี่ไปไล่เธอไหม?”
“ไม่ต้อง พี่ทำอาหารของพี่ไป ให้เธอเคาะไป ฉันกินตีนไก่หนังเสืออันนี้หมดแล้วค่อยออกไปดู!”
ไป๋ชีชีแทะตีนไก่ไปพลางตอบไปพลาง!
ไป๋จิ่น: ...?
นี่เธอเสกขนมออกมาอีกแล้วเหรอ?
“ชีชี... เธอซ่อนขนมไว้กับตัวอีกเท่าไหร่เนี่ย?!”
ไป๋จิ่นสงสัยจนทนไม่ไหวแล้ว ว่าเธอซ่อนของพวกนั้นไว้ตรงไหนกันแน่ ของที่หยิบออกมาตลอดทั้งวันนี้ดูยังไงก็ไม่น่าจะยัดไว้ในเสื้อขนเป็ดได้หมด!
หรือชีชีจะมีถุงวิเศษติดตัวกันนะ?
“จะกินไหม? ตีนไก่ยังมีอีก ส่วนอย่างอื่นก็น่าจะพอประทังไปจนถึงมะรืนที่กลับได้ เอาละ ฉันออกไปจัดการเธอก่อน!”
ไป๋ชีชีล้วงตีนไก่หนังเสืออีกชิ้นออกมาจากอกเสื้อ โยนให้ไป๋จิ่นแล้วพูด
จากนั้นเธอก็จัดการตีนไก่ในมือสองคำรวด ใช้กระดาษเช็ดน้ำมันบนมือ แล้วค่อยลุกขึ้นเดินไปทางประตู!
ไป๋จิ่นกำตีนไก่ไว้ มองตามแผ่นหลังของชีชี แววตาฉายความกังวล น้ำเสียงของไป๋เวยเวยฟังดูไม่ค่อยดี ชีชีออกไปแล้วจะโดนเธอรังแกหรือเปล่านะ?