“เฮ้ย! ไอ้เด็กเวรนี่ อยากโดนตีใช่ไหม…!”
คุณปู่ฟู่ที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วแทบกระโดดขึ้นมาตีฟู่เยี่ยนโจว!
ไอ้เด็กเวรนี่ เพื่อจะแต่งเมียถึงกับไม่เอาบ้านแล้วหรือไง!!
แต่ยังด่าไม่ทันจบ ไป๋เซี่ยงหยางก็ยกมือปิดปากเขาไว้เสียก่อน ไม่ปล่อยให้ได้โวยวาย!
ตาแก่นี่ ไม่เห็นหรือไงว่าหนุ่มสาวกำลังสารภาพรักกันอยู่! ทำลายบรรยากาศจริง ๆ!!
ไป๋ชีชีได้ยินเช่นนั้น ตอนนี้ถึงเพิ่งแน่ใจว่าไม่ได้คิดไปเอง!
ห้าปีที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน ทำให้เธอชินกับการมีฟู่เยี่ยนโจวอยู่ข้างกาย แม้ทั้งคู่จะเจอกันเพียงไม่กี่เดือนครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว เธอก็ยอมให้เขาเข้าใกล้และดูแลอย่างเป็นธรรมชาติ
ของกินที่เขาป้อนให้ เธอก็กินอย่างสบายใจ เปลือกเมล็ดแตงที่เขาแกะให้ เธอก็กินจากมือเขาได้ ตอนนั้นไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเธอเผลอมองฟู่เยี่ยนโจวเป็นคนในครอบครัวไปแล้ว!
เพื่อนบ้านไหนเขาทำตัวสนิทสนมกันขนาดนี้บ้าง?
ยิ่งไปกว่านั้น เวลาอยู่กับเขา เธอไม่เคยรู้สึกไม่พอใจเลย เมื่อก่อนคิดว่าเป็นแค่เพื่อน แต่พอได้ยินเขาบอกว่าชอบเธอเมื่อครู่ เธอถึงได้ตระหนักว่า การกระทำที่เผลอทำไปโดยไม่รู้ตัวกับความรู้สึกพึ่งพาเขา แล้วจะไม่ใช่ความชอบได้ยังไง?
ตอนนี้ไป๋ชีชีได้คำตอบที่พอใจแล้ว ทั้งยังเข้าใจหัวใจตัวเอง เธอมองฟู่เยี่ยนโจว สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น ก่อนจะคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า
“ฟู่เยี่ยนโจว จริง ๆ ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าความชอบคืออะไร ฉันรู้แค่ว่าชอบให้คุณอยู่ข้าง ๆ ชอบใกล้ชิดกับคุณ นอกจากคนในครอบครัวแล้ว มีแค่คุณที่อยู่ข้าง ๆ แล้วทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ!”
“ฟู่เยี่ยนโจว ฉันคิดว่าฉันชอบคุณ เพราะงั้น…ฉันตกลงเป็นแฟนคุณ”
ไป๋ชีชีพูดจบอย่างจริงจัง แล้วจ้องฟู่เยี่ยนโจวเขม็ง คอยดูปฏิกิริยาของเขา
แต่ฟู่เยี่ยนโจวกลับยืนเอ๋อไปแล้ว เมื่อกี้ชีชีพูดว่าอะไรนะ? เธอ…เธอพูดอะไรนะเมื่อกี้??
“ไอ้ทึ่ม เอ๋อไปแล้วหรือไง? ชีชีตกลงแล้ว ยังยืนบื้ออยู่อีก?”